Op de camping duurt alles langer. En ik vind het heerlijk.
Koffiezetten. Douchen. Afwassen. Even naar de wc. Boodschappen doen. Alles in een tempo vele versnellingen lager dan op een gewone dag thuis of op mijn werk.
Thuis moet alles snel en vind ik het alsnog irritant als iets me ophoudt. Op de camping loop ik met mijn toilettas naar het toiletgebouw. Rustig tempo, even kletsen hier en daar. Ik loop een rondje naar de kikkervijver om te kijken hoe mijn zoontje daar gefocust kikkers vangt. Daarna sjok ik weer terug voor een volgend kopje koffie. Heerlijk.
Dat is iets waar ik iedere vakantie weer over nadenk: hoe ongelofelijk simpel mijn leven op een camping wordt. Alle momenten zijn losser en vrijer. De kinderen verdwijnen en komen weer terug. Ik lees. We zwemmen. We bedenken niet een week van tevoren wat we elke dag gaan eten. Vrijheid. Simpel. Don’t get me wrong, ik ben nog steeds op vakantie met drie kinderen die mij uitdagen op veel verschillende manieren 😉 maar er is een grote afwezigheid. Haast.
Ieder jaar denk ik: hier wil ik iets van meenemen.
Haast is echt mijn grootste uitdaging in het leven. Altijd maar haast. Mijn dochter zei toen ze zeven was tegen mij: Mama je kan dan misschien wel haast hebben maar je hoeft het niet de hele tijd zo te voelen. Deze opmerking denk ik nog zo vaak aan. Misschien wel elke dag.
Als ik kijk naar hoe het op de camping is, realiseer ik me ook dat haast bij mij eigenlijk zelden te maken heeft met ergens niet op tijd zijn of de tijd verkeerd inschatten. Oké, dat komt met mijn ADHD-brein ook zeker voor. Maar meestal zit het ergens anders in.
Het is de veelheid der dingen. Alles wat nog moet. Alles wat nog komt. Daardoor voel ik me gehaast, ook als er op dat moment eigenlijk helemaal geen reden is om haast te hebben. Ik word als het ware steeds naar voren getrokken, naar alles wat nog moet, in plaats van dat ik kan zijn bij wat er nu is. En erop kan vertrouwen dat er genoeg tijd is. Genoeg ruimte voor alles wat nog komt.
Haast is echt zo’n gevoel waar je helemaal niks aan hebt. Je jaagt anderen op en ik jaag mijzelf alleen maar meer op met mijn haast. Misschien werkt het met haast wel hetzelfde als met lachen in de spiegel. Als je lacht in de spiegel, denkt je brein oprecht dat je blijer bent dan je misschien bent op dat moment. Misschien zit de weg in de onthaasting ook wel in de fake it till you make it-vertraging. De dingen bewust langzamer doen, ook al voelt het tergend en kan ik het bijna niet verdragen. Want hoe sneller ik beweeg, hoe sterker ik naar voren word getrokken naar al die dingen die nog moeten. Dus hoe langzamer ik beweeg, hoe meer ik naar het nu kom? Een experiment worth trying.
Ik kom terug van vakantie en ik neem mee: traagheid. De vertraging om de haast niet te voelen, die er waarschijnlijk ook helemaal niet is.
augustus 2026
