Soms gebruik ik in een coachgesprek een beeld om iets ingewikkelds eenvoudig te maken.
“Als je met iemand in woelige wateren zit, probeer dan eerst je eigen schip veilig in de haven van de liefde te krijgen. Spreek daarna pas.”
Ik vond het zelf een mooi beeld. Mijn coachee keek me vragend aan.
“Wat bedoel je daarmee?”
Ik glimlachte.
“Dat je niet meteen vanuit de storm reageert. Als je boos, gekwetst of bang bent, neem je die golven vaak mee het gesprek in. Dan luister je minder goed en verdedig je vooral jezelf.”
“Breng eerst je eigen emoties thuis. Erken wat er in jou gebeurt. Ben je teleurgesteld? Voel je je niet gezien? Ben je bang om de ander kwijt te raken? Geef daar eerst ruimte aan. Jij bent belangrijk.”
“Pas als jouw schip weer wat rustiger ligt, kun je eerlijk zeggen wat er werkelijk in je leeft. Niet vanuit verwijt, maar vanuit verbinding.”
Dat is vaak het verschil tussen een gesprek waarin twee mensen tegenover elkaar blijven staan en een gesprek waarin ze elkaar weer kunnen ontmoeten.
Want een moeilijk gesprek begint met de bereidheid om eerst naar binnen te kijken.
Pas wanneer jouw eigen schip veilig in de liefde van de haven ligt, kun je de ander uitnodigen om aan te meren.
Zelf mag ik dit ook vaker doen.
juli 2026
