Het stoplicht tikt op de hoek van het Mr. Visserplein en het Waterlooplein. Ik sta te wachten op het versnellen van het ritme van het getik zodat ik kan oversteken. De zon schijnt in mijn gezicht en ik draai mijn hoofd nog wat verder naar de zon toe, zoals wij mensen doen, alsof wij zonnebloemen zijn in een veld van velen. Terwijl ik het zebrapad oversteek, met mijn hoofd reikend naar de zon, blaast de wind mijn losse haren in mijn gezicht, zo mijn net met lipgloss besmeerde lippen in, plakkend aan alle kanten. Weg mental picture waarbij ik met een zweem van een glamoureuze vrijgevochten vrouw mij begeef in de straten van Amsterdam. Na een paar pogingen zijn mijn geglosde lippen weer haarvrij en bind ik die wilde haren maar in een staart.
Het Waterlooplein. Ja hoor, daar is hij weer. De deuntjes die mijn ontgroeningsperiode in Amsterdam omlijstten. Op de melodie van “Les Champs-Élysées” uit 1969 van Joe Dassin deinen ze mijn gedachten binnen.
O Waterlooplein tedudidudu, O Waterlooplein tiediediediediee.
Het is mooi en lelijk tegelijk.
Het is armoe, maar toch ook weer rijk.
Het is weemoed met een beetje pijn, o Waterlooplein.
Weemoed is het zeker, als ik verder loop en het eerste dat ik zie een geel leren jasje is. Als je aan mijn middelbare schoolvriendinnen zou vragen wat mij typeerde in die periode, dan zouden zij waarschijnlijk bijna allemaal dat ene gele leren jasje noemen. Een geel leren jasje met drie oranje Chinese tekens op de zijkant, gestikt. Ik kreeg hem van mijn vader toen ik een jaar of veertien was. Waarschijnlijk gekocht met 80% korting en afgedongen, zoals de stijl van mijn vader was.
Kwaliteit voor weinig.
De standaardvraag wanneer er iets aangeschaft was, was dan ook: ‘Wat denk je dat het heeft gekost?’ Met een trots werd er dan verteld dat een dergelijk item geprijsd was voor 250 gulden, maar dat dat er natuurlijk niet voor was betaald. ‘Ik heb er 40 gulden voor betaald. Afgedongen natuurlijk.’
Iets waar ik mijzelf ook zeker schuldig aan maak. Olivia zit op de bank met mijn telefoon door Vinted te scrollen. Een app voor tweedehandsekleding.
‘Kijk mama, deze broek is maar 10 euro.’
‘Ok prima, bied maar 8 euro.’
‘Hoezo?’ vraagt zij. ‘Hij is toch maar 10?’
‘Ja schat, dat klopt. Maar je kan niet zomaar iets kopen zonder eerst een lager bod te hebben gedaan.’
Een blik van ‘Mam serieus doe even normaal.’ Een blik die ik maar al te goed ken. De schaamte en het onbegrip dat mijn dochter voor mij heeft in deze situaties, is binnengekomen door het generationele doorgeefluikvan onze familie. Een gevoel dat ik zelf jarenlang heb ervaren naast mijn vader. In de winkel, waar normale mensen gewoon betalen wat er op het prijsje staat en mijn vader het voor elkaar kreeg alsnog af te dingen en met korting de deur uit te lopen, een winkelmedewerker enigszins beduusd achterlatend.
De prijs betalen die ergens voor wordt gevraagd.
Daar doen wij niet aan.
Deze eigenaardigheid geef ik met liefde door aan mijn kinderen. Een eigenaardigheid die staat voor kritisch nadenken, onderhandelen, niet zomaar alles aannemen en volhouden. Ik heb hem misschien iets bijgeschaafd met wat nuance hier en daar maar ik ben blij dat ik hem heb meegekregen.
Onze jeugd vormt ons, vaak zonder dat we het doorhebben. In kleine zinnen, in gewoontes, in vanzelfsprekendheden die we later doorgeven aan onze kinderen, medewerkers of naasten.
Wat geef jij met liefde door?
En misschien een interessantere vraag, wat stopt bij jou, uit liefde voor de generaties na jou, omdat het beter is?
Reflectie
Misschien herken je dit thema bij jezelf. Het gevoel dat je niet erkend wordt. Dat je niet gezien wordt. Dat je harder moet werken dan anderen om waardering te krijgen. Dan is de vraag misschien niet: Waarom zien anderen mij niet? Maar eerder: Welk stuk in mij verlangt nog naar erkenning die ik ooit heb gemist?
april 2026
