Jaren geleden, toen ik zelf door een grondige innerlijke schoonmaakbeurt ging, schreef ik een blog met de titel: Ik leef voor mezelf. Ik zet de link er hieronder nog even bij.
Ik leef voor mezelf
Ik weet nog precies dat mijn therapeut mij op een dag vroeg:
‘Voor wie leef jij eigenlijk?’
Ik wist werkelijk niet wat ik daarop moest antwoorden.
Zij gaf me het antwoord:
‘Ik mag toch hopen dat je antwoord is: ik leef voor mezelf.’
Ik weet nog dat ik daar compleet verbaasd over was. Ik was zelf nooit op dat antwoord gekomen.
In die tijd had ik geen eigen grond meer onder mijn voeten. Ik leefde voor anderen. Voor wat zij nodig hadden, voor wat zij van mij verwachtten, voor de harmonie, voor het goed houden van relaties. Ik was voortdurend afgestemd op de buitenwereld en nauwelijks meer verbonden met mezelf.
Dat is inmiddels veranderd.
Niet zonder gevolgen.
Als je werkelijk voor jezelf gaat leven, heeft dat consequenties. Ook in je privéleven. Bij mij heeft het grote gevolgen gehad, met name voor mijn gezin van oorsprong.
Want voor jezelf gaan leven betekent niet alleen maar doen waar jij zin in hebt. Het vraagt ook dat je gaat kijken naar de vraag waarom je dat eigenlijk zo moeilijk vond. Waar ben je jezelf kwijtgeraakt? Waar ben je verantwoordelijkheid gaan dragen die niet van jou was? Waar ben je gaan leven vanuit aanpassing, schuld, angst of de behoefte om het voor anderen goed te maken? En waar word je gemanipuleerd.
En als jij daar zelf naar gaat kijken, verandert er iets in jou en niet iedereen kan met je mee.
Niet iedereen wil het zien. Niet iedereen wil naar binnen kijken en zijn of haar eigen innerlijke werk doen. Het is soms gemakkelijker om te kijken naar degene die verandert en daar iets van te vinden. Om te projecteren wat er in jezelf geraakt wordt op de ander.
Dat kan heel pijnlijk zijn en ik ben heel diep gegaan.
En toch zou ik niet meer terug willen.
Deze week gebeurde er tijdens een prachtige training iets wat weer een nieuwe laag raakte.
Ik voelde ineens heel helder:
Ik leef voor mezelf.
En ik geef aan jou.
Dat klinkt misschien als een klein verschil. Voor mij is het dat niet.
Want geven vanuit jezelf is iets anders dan geven omdat je nodig bent. Omdat je bang bent iemand kwijt te raken. Omdat je je verantwoordelijk voelt. Omdat je iets terug wilt krijgen. Of omdat je hoopt dat de ander jou daardoor zal waarderen.
Als ik stevig op mijn eigen grond sta, kan ik geven.
Gewoon omdat ik iets te geven heb. En ik dat graag wil, vanuit vrijheid.
En als je die zin even bewust door je heen laat gaan:
Ik leef voor mezelf en ik geef aan jou.
Dan zit daar voor mij een enorme zachtheid in.
Geen afstand. Geen egoïsme. Juist verbinding.
Ik hoef mezelf niet meer weg te geven om met jou verbonden te zijn.
Ik mag mezelf blijven én jou ontmoeten.
Dit geldt ook andersom:
Ik leef voor mezelf en ik ontvang van jou.
Ook dat voelt anders.
Ik hoef jou niet nodig te hebben om te kunnen ontvangen. Ik hoef mezelf niet kleiner te maken. Ik hoef niet afhankelijk te worden.
Ik mag op mijn eigen grond staan en ontvangen wat jij vanuit jouw grond aan mij geeft.
Ik leef voor mezelf.
En juist daardoor kan ik werkelijk aan jou geven.
september 2026
