Waarom zie ik opeens al het moois van de natuur terwijl ik kapotklap van verdriet? De prachtige kleuren van de blaadjes, de zon die op de natte herfstbladeren weerkaatst, de blauwe lucht, koud en scherp. Mijn jongste dochter schaterlacht om een vieze grap van haar grote broer. Keihard komt het mijn hart binnen. Waarom is het leven zo oneerlijk, denk ik. Samen met nog een hele hoop woorden die ik hier niet zal herhalen.
Een paar weken geleden hebben wij gehoord dat mijn vader ernstig ziek is. Mijn jonge, levenslustige, actieve vader is ziek. Heel ziek. Die variant die je nooit wil horen. Dan weet je het wel. Het spreekwoord ‘je voelt de grond onder je voeten wegzakken’ heeft opeens een nieuwe lading gekregen. De afgelopen weken waren weken van wachten in ondraaglijke spanning, uitslagen en zoeken naar hoop. Het waren zware en uitputtende weken en er zullen er nog veel volgen. En toch waren het, bijzonder genoeg, ook mooie weken. Weken waarin je je opeens beseft hoeveel pracht erom je heen is en waar je kracht uithaalt.
Ik weet het, het is een cliché, maar als het gaat om leven en dood, valt er heel veel weg en zie je wat echt belangrijk is. Mijn partner die er voor mij is. Mijn vriendinnen, waardoor het woord ‘hartsvriendin’ zoveel meer lading krijgt. De lieve mensen met wie ik werk en die zo meeleven en de schoonheid van de natuur.
Waar ik ook achter kwam, is dat mijn werk, juist nu, ongelooflijk belangrijk is om overeind te blijven staan. Mensen zeggen, natuurlijk goed bedoeld: doe rustig aan en als het werk niet lukt dan maar niet. Maar mijn drive om te blijven werken komt niet omdat ik mijn groepen en coachees niet wil teleurstellen (al speelt dat wel iets mee) maar vooral omdat ik zo ontzettend geniet van wat ik doe. Juist nu, wanneer ik op mijn kwetsbaarst ben, voel ik zoveel verdieping in mijn werk.
Een van mijn opleiders, Peter, zei ooit: “Je kunt als coach zo diepgaan in de begeleiding als je zelf bent geweest.” Dat voelt zo waar. Ik ben in mijn leven al vaak diepgegaan, maar in een fase waarin ik zelf kwetsbaar ben lukt het me opvallend goed om anderen te begeleiden. Vroeger deed ik dat ook, er voor anderen zijn terwijl ik zelf groot verdriet meedroeg. Het verschil is dat ik mij nu bewust ben van het verdriet, de pijn en de oude patronen en het aanga. Dat voelt, naast zwaar ook heel krachtig.
De afgelopen jaren waren uitdagend en ook deze nieuwe situatie vraagt veel. Toch zie ik het licht, helder en dichtbij. Deze periode laat me voelen hoeveel veerkracht er in mij zit en hoeveel groei er mogelijk is, ook nu. Want in het donker zie je het licht beter. En juist dat donker nodigt me uit om dieper te gaan, dichter bij mezelf te komen en mij bewust verder te ontwikkelen. Persoonlijke ontwikkeling kan soms spannend voelen. Want wat als we dat donker tegenkomen? “We vrezen niet het donker zelf, maar wat we denken dat erin verborgen ligt.” En precies daar, in dat onbekende, lopen we bij Inspira met je mee. We houden je hand vast, zodat jij het licht weer kunt zien.
Neem contact op om meer te horen over onze begeleiding en de open opleidingen
november 2025
