Er zijn thema’s die we in coaching telkens weer tegenkomen. Eén daarvan is erkenning: het gevoel dat je niet erkend wordt, niet gezien, niet gehoord. Veel mensen lopen daar dagelijks tegenaan in hun werk, in relaties, in vriendschappen. Ze voelen zich niet serieus genomen, niet gewaardeerd, niet gezien voor wie ze werkelijk zijn. Vaak krijgt de buitenwereld daar de schuld van. Wat er dan gebeurt, is dat ze nog harder hun best gaan doen om die erkenning te krijgen. Maar precies daar zit de pijn. Want de erkenning waar je naar op zoek bent in de buitenwereld, heeft vaak helemaal niet alleen met het hier en nu te maken. Die gaat over vroeger. En die erkenning, die ga je in het nu nooit vinden.
Coachcliënt L
Laat ik een voorbeeld geven van een coachcliënt; we noemen haar coachcliënt L. L vertelde dat ze zich vaak niet erkend voelde, niet in haar werk en niet in relaties. Ze had voortdurend het gevoel dat ze moest vechten om gezien te worden en was boos op de buitenwereld, omdat ze het gevoel had dat ze niet serieus werd genomen. Ze werkte zo hard. Ze zag het zo goed. Waarom luisterde dan niemand naar haar? Zo ervaarde zij het. Het gevoel van niet gezien worden was zo sterk dat het haar hele beleving van situaties kleurde. Ze voelde zich onzeker en klein.
Toen we daar samen naar gingen kijken, kwamen we uit bij een oude boodschap die ze als kind had meegekregen. Langs het hockeyveld stond haar vader. Erkenning kreeg ze eigenlijk alleen als ze goed speelde, als ze scoorde, als ze de beste was op het veld. Als ze minder goed speelde, bleef die erkenning uit. Sterker nog: haar vader zei soms dat andere meisjes er minder atletisch uitzagen dan zij, beter presteerden, dus waarom liet zij het niet zien… Voor haar voelde dat als een duidelijke boodschap: Je bent alleen goed genoeg als je de beste bent. En eigenlijk nooit helemaal goed genoeg. Voor een kind is zo’n boodschap enorm bepalend.
Wat er dan van binnen gebeurt
Als kind heb je geen keuze. Je doet er alles aan om liefde en erkenning te krijgen van je ouders. Dus wat je gaat doen, is steeds harder je best doen. Je gaat presteren. Je gaat bewijzen dat je goed genoeg bent. En dat wordt onderdeel van je innerlijke organisatie. Later, als volwassene, zie je datzelfde patroon vaak terug. Je bent constant op zoek naar erkenning. Je wilt gezien worden. Je wilt bevestiging dat je goed genoeg bent. Maar hoe hard je ook je best doet, het voelt nooit echt genoeg.
Waarom je het nooit zult vinden
Het moeilijke is dat de erkenning waar je naar op zoek bent, niet in de buitenwereld te vinden is. Omdat je eigenlijk op zoek bent naar de erkenning van een ouder. Als je die erkenning toen niet hebt gekregen, blijft dat een plek waar verdriet zit. Een gemis. Een kindstuk in jou dat nog steeds verlangt naar: Zie mij. Zeg dat ik goed genoeg ben. Zeg dat ik er mag zijn, zonder voorwaarden. Maar dat gat kan niemand anders voor je vullen. Geen partner. Geen collega. Geen leidinggevende. Je kunt het blijven zoeken in de buitenwereld, maar telkens opnieuw zul je teleurgesteld raken. Niet omdat mensen je niet waarderen, maar omdat je eigenlijk op zoek bent naar iets uit een andere tijd.
De eerste stap
De beweging begint ergens anders. Niet bij nog harder zoeken naar erkenning buiten jezelf, maar bij het contact maken met dat stuk in jezelf waar zoveel verdriet zit. Durven voelen dat je iets hebt gemist. Dat er een kind in jou zit dat zich niet erkend voelde. En dat je daar erkenning aan mag geven. Dat je tegen jezelf mag zeggen: Ja, dat was pijnlijk. Ja, dat heb ik gemist. Ja, dat doet verdriet. Niet oplossen. Niet wegduwen. Maar erkennen.
Van kindstuk naar volwassen keuze
Als kind had je geen keuze. Je deed wat nodig was om geliefd te zijn bij je ouders. Maar als volwassene heb je die keuze wel. Je kunt zien dat het verlangen naar erkenning uit een oud kindstuk komt. En dat je tegelijkertijd kunt kiezen voor volwassen gedrag. Gedrag dat niet meer gestuurd wordt door het gat van vroeger, maar door bewustzijn in het hier en nu. Je hoeft niet meer voortdurend te bewijzen dat je goed genoeg bent. Je kunt voelen dat je al goed genoeg bent. En vanuit die plek ontstaat vaak iets heel anders: rust, helderheid en leiderschap dat niet voortkomt uit bewijsdrang, maar uit verbinding. Met jezelf en met anderen.
Reflectie
Misschien herken je dit thema bij jezelf. Het gevoel dat je niet erkend wordt. Dat je niet gezien wordt. Dat je harder moet werken dan anderen om waardering te krijgen. Dan is de vraag misschien niet: Waarom zien anderen mij niet? Maar eerder: Welk stuk in mij verlangt nog naar erkenning die ik ooit heb gemist?
maart 2026
