‘Gadver, dat is echt mijn nachtmerrie,’ reageerde iemand op een foto die ik online zette. Mijn handen stonden erop: zwart van de modder, nagels vol aarde. Voor mij was het juist het tegenovergestelde van een nachtmerrie. Het is mijn manier geworden om te leven, om te ademen in een tegenwoordige tijd waar mijn adem zo vaak stokt.
Tuinieren zonder handschoenen. Dat doe je niet als je net een manicure hebt gehad, als je je huid wilt sparen, als je netjes wilt blijven. Jarenlang deed ik het dus zoals het ‘hoorde’. Met dikke handschoenen die bescherming boden tegen dorens, modder splinters. Maar sinds een tijd trek ik ze niet meer aan. Het is alsof mijn handen zelf zijn gaan vragen om contact. Met de aarde, met het rauwe, het ongefilterde van alles wat er is. Een gevoel van absolute vrijheid waarin ik de tijd even vergeet.
Er is iets troostends aan het voelen van natte grond. De grofheid ervan. Het schurende zand onder je nagels. De aanblik van handen die hebben geploeterd in de modder. De geur die vrijkomt als je een bloempot optilt en daar, half slapend, een regenworm ligt te kronkelen. Ik pak hem op met twee vingers en leg hem terug in de bak van de moestuin. Daar waar hij floreert en extra voedingsstoffen kan geven aan mijn net geplante zaailingen.
Tuinhandschoenen beschermen. Ze vormen een laag tussen ons en de aarde, tussen ons en al het kruipende, onvoorspelbare dat daaronder schuilgaat. Ze houden onze huid schoon, onze nagels netjes, en onze gevoeligheid op afstand. Ze zijn het schild tegen wat we niet willen voelen, tegen wat we liever niet tegenkomen. Alsof we onszelf willen behoeden voor dat wat er toch al is onder de oppervlakte, in de grond en misschien ook wel in onszelf.
Waar kennen wij dat van? Oja… ons Ego. Ook het ego beschermt ons. Het vormt een laag tussen ons en de rauwheid van het leven. Het helpt ons om controle te houden, om onze binnenwereld af te schermen van wat pijnlijk, rommelig of onbekend is. Het ego houdt ons netjes, gepast, veilig, maar vaak ook op afstand van onszelf. Van wat er werkelijk in ons leeft. Het beschermt ons tegen de modder, maar ontneemt ons tegelijk het echte contact.
Pas als we bereid zijn die laag af te doen, of op zijn minst even opzij te leggen, kunnen we werkelijk voelen. De aarde onder onze handen. De waarheid onder onze huid. Het leven zoals het is.
Misschien is dat wel precies waar thuiskomen in de aarde begint.
Wil jij weten wat thuiskomen bij jezelf betekent? Denk je er al een tijdje over om met jouw persoonlijke ontwikkeling aan de slag te gaan? Neem dan contact op met Inspira om samen te kijken wat we voor jou kunnen betekenen.
september 2025
